O día dous de agosto unha bicicleta e o seu correspondente ciclista decidiron pasarme por riba mentres camiñaba pola beirarrúa. O resultado, nefasto, concretouse nunha escordedura de nocello con arrancamento no maléolo que me fai visitar acotío os espazos dos hospitais do país. De toda esta singradura o que máis me ten marcado, para a miña sorpresa, é o consello dos e das doutoras consultadas nos distintos portos de escalada: con “isto” podes facer vida normal.
Publicado na revista Tempos novos . Xaneiro 2025. Imaxe de Diego Seixo (Proxecto de imaxe para “Reconversión” de Santiago Cortegoso). A dereita ten mellores medios propagandísticos. Iso din, iso parece ser a realidade […]
O Festival Intercéltico do Morrazo (FIM) leva en pé desde 1985. No enclave privilexiado da vila moañesa existen ano tras ano tres días nos que as melodías de raíz se espallan polo ar e acollen a veciñanza e visitantes. Non hai ano que isto non pase, sexa cal sexa a situación pandémica, e iso é unha conquista da vontade da cultura. Após dous anos de restricións, na XXXVIII edición non hai concerto no que non se dance.
Ítaca vive en tecnicolor e eu pregúntome se habería un camiño de poder aplicarlle un filtro e volvela en branco e negro. Pero sei que significa, aprendeumo unha peza teatral.
Baixo a ponte xa non vive o troll. A lenda establece certos parámetros legais para que unha criatura mitolóxica da súa condición poida abandonar a súa residencia e, neste caso, o seu lugar de traballo. Porén, hai anos que xa non vive aquí.
O caso é que xa abríramos as superbocks e a conversa collera esa inercia na que só se contan verdades, malia que doan, e eu noto que levo un par de minutos, non máis, deixando que saian pola boca angustias gardadas no meu confinamento persoal. Cada unha un saque que non dou controlado ao que ela resta con pericia…
Probablemente que o 2020 non fose dos mellores dos que temos coñecemento (son consciente do eufemismo) faga que empecen a agromar antes ca nunca nas redes eses “repasos” do […]
De como Propp foi Héctor Urién e de como a vida se podía reducir a fases de Doutor Who e á verosellemanza do terceiro principio da dinámica de Newton […]
Escribir é un traballo. Un traballo gustoso e real. Non escribo no meu tempo de lecer, no meu tempo de lecer (cada vez máis pequerrechiño pero que gaño en prioridades) saio pasear e mirar o mar…
Vai sol. Sento nun barco preto dos edificios dos ollos pechados, dos balcóns pechados e as persianas pechadas. Levo un libro nunha bolsa de tea que unha muller máxica que agasallou, leva a face de Rosalía e unha mensaxe preciosa sobre a liberdade.